به انزوام سپردی و من بر آنم تا
تو از میان غزل های من شهیر شوی

مجتبی افشاری

سکوت کرده، درونِ خودم هوار شدم
بدا میانِ جوانیم برکنار شدم

#مجتبی_افشاری
پ.ن: با این شروع شد، هفت بیت شد، به دل ننشست، حذف شد و باز همین یکی ماند. انگار فقط همین یکی از دلم بود.
#یا_حسین

یَلی نبـــــود که پشت مرا به خاک زند
غم از دمی که تو رفتی بدین قواره شده ست

مجتبی افشاری
از غزلی تازه

کوهْ محکم نخواهد ماند ابرْ بی غم نخواهد ماند آن گدازش ز دل ، این را - - چشمْ بی نم نخواهد ماند □□□ گفتمش چهره ی ما را ... گفت یادم نخواهد ماند رفت و هرگز نیامد باز او معظم نخواهد ماند راز این سینه را آن که رفت محرم نخواهد ماند مکر حوّا اگر این است هیچ از آدم نخواهد ماند چون توقع کنی؟ عشق است عشق ملزم نخواهد ماند □□□ خم شد این قامت ، اما نه سرو که خم نخواهد ماند آری آزاده ام ، کم نیست نیست و کم نخواهد ماند آنچنان هم نماند ، «اکنون اینچنین هم نخواهد ماند» غم چرا؟ چون که می دانی یک دم این دم نخواهد ماند مجتبی افشاری

عده ای گمان می کنند خیلی می فهمند. مثل من ، که همین حالا گمان کردم می فهمم که آن عده گمانشان باطل است.